işler ne kadar yolunda kestiremiyorum. bişeyleri inşa ederken diğer yandan yıktıklarım birbirini dengelemiyor kesinlikle. neyse izmirdeyim, bunlar başka bir şehrin problemleri şimdilik.

-neden yazmıyoruz acaba?
+vakti değildir yazmıyoruzdur.
-çok uzun zaman oldu ama.
+olsun. hiç de böyle yaşamamıştık. yazmayı yaşamaya tercih ettiğimiz zamanların rövanşıdır belki.

cânım zeynep. benim rövanş alındı, bak buradayım yine. şehrin üstünde kasvet var, bulutlar kara, bahçeli evler ırak. yalnızlıklardan yalnızlık beğeniyorum. -yine-
fakat henüz tam değil, tam olarak ulaşamadım. vuslat yakındır.

bir şiir üzerine zeyneple saatlerce konuşmayı özledim, saçma sapan şair dedikodularının kafamızda oluşturduğu fazlalıktan memnun olduğumuz zamanları. istanbula ettiği küfürlerden ötürü, tevfik fikret'e attığım tribi hatırladım. ağa kapısındaydık, ağa kapısının kafa dinlemelik yer olduğu vakitlerdi. 'düşünsene istanbulun en güzel manzarası lan zeynep, adamın odasının camında.' masamızın manzarasının da aşağı kalır yanı yoktu tabii.
'seni de bu şehre hapsetseler sen de küfür ederdin dilan.' demişti her zamanki mantıklı haliyle. o hep sakin ve mantıklı, ben hep sabırsız ve fevriydim. hala öyleyiz. daha büyük dertlerimiz var artık. anlatması eskisi gibi keyif vermiyor. türevini alarak anlatıyorum, zeynep eski dikkatiyle dinliyor. birbirimize daha az vakit ayırıyoruz, şairlere de. istanbula küfrediyorum her görüştüğümüzde.

insanın şaşkınlıktan dili tutulur, bende o da yok. kaptırmış gidiyorum, layıkıyla hem de. gündüz rakamların peşindeyim, gece şiir okuyorum. insan bir yerden sonra delirir, benim aklım yerinde.
neye ne kadar fırsatım oldu, oturup tartışabiliriz. değişkenler ve sabitler ne kadar göreceli; ikna edilebilirim. hiçbir kabın şeklini alamam ama almış gibi yaparım, ruhu duymaz kimsenin.
zaten kimsenin kimseyi ruhu duymuyor, öyle bir vakit bu. şu saksıdaki çiçeğin inadı bende yok, dert anlattıkça büyüyor. o büyüdükçe, ben küçülüyorum.

bu karanlık sade sana mı?
sadece sana mi daralıyor sokaklar,
sana mı çıkmazlar,
bu bitmeyen imtihanı,
ciğerlerinin sigarayla.
bunca yağmur yağması
hiç hesapta yokken hem de.
sadece sana mı yüz çevirdi
selamlaştığımız ağaçlar.

konuşmayı dahi unuttum, bütün o afili cümleler, dil bilgisi kuralları buharlaşıp gitti. şimdi getiremiyorum iki kelimeyi bir araya. en çok da erindiğimden. kendimi bir anda kaybetmedim, böyle küçük küçük kayıverdim kendi elimden. kayıp büyük üzüntü az, üzülürken bile eksiğim artık.

I.

adıma şiirler yazılmıyor artık,

üstelik ben de kimseyi 

şiir gibi çekemiyorum içime

kafiyelere dokunmamalıyım 

öğrendim,

bana göre değilmiş ulamalar

II.

senin elinde boyalı kalemler vardı

denizlerin biraz daha mavi

kuşların kanatlarını açmış,

yaprakların daha yeşil şimdi, 

ne güzel.

III.

bulutlara değebileceğim 

bir salıncak istemiştim senden

çizemem demiştin

ben de

annemin dizleriyle yetindim

IV.

güneşi doğurmam lazım yeniden,

dağlara misafirliğe çiçeklerle gidilmez

şölene yaraşır bir hediye bulana kadar,

uçurtmalarla idare edeceğim.