mutlak mutluluk değil, mutlak bir 'beraber olma' isteği ihtiyacım olan.
hem zaman diye bir şey yoksa, zaman kaybı da yoktur ki.

kolonlar ve duvarlar

duvar taşıyıcı değildir, yükü kolon taşır. kolonu sağlam yapmazsan, yük duvara kalır; o da bu yükün altında fazla dayanamaz ve yıkılır. zavallı duvar, neye uğradığını şaşırır. tavsiyem şu, bir kolon olarak üzerine düşen dimdik ayakta durmaktır. zira bu koca binanın göçmemesi senin elindedir. vay yoruldum azıcık soluklanayım, vay derdime ortak bulayım, vay sırtımı dayayayım gibi saçma sapan hayallere kapılmaman hakkında hayırlı olandır.
yoldaş bellediğin duvarlar seni bir boyuttan diğerine bile taşıyamaz, arafta bırakır. anlaştık mı iki gözüm? hadi göreyim seni, hadi bakalım.

bu nasıl bi gün? bu nasıl bi gece? bu nasıl bi bitiş böyle. aylar öncesinden de beterim. biz yine ağa kapısına gidelim derim. ben bu gece uyumam, istanbula gidelim. sonra bunları ezberleyip çocuklarımıza öğretelim.

güzel bursa

şehirleri mi seviyorum, insanlarını mı? çok düşündüm, cevap veremedim. bursa güzel, küçük istanbul gibi. evet öyle; istanbulu küçük küçük parçalar halinde getiriyor ayak ucuna.. bursanın taşları güzel, minareleri ve suları. bursanın insanları güzel. ama sınırları içindeki en güzel insanın yüreğinde istanbul yatıyor, allah biliyor ya... ve biz onunla nereye gidersek orası istanbullaşıyor.
bir şehir daha başka ne ister ki?

şer

iyi biri değilim, üzerim seni,
bir sigara daha yakarsın.

lâkin şerrimde de hayır var,
bir şiir fazladan yazarsın.