yapılması gereken işler bitmiyor. senin dört duvarında mutluydum, çünkü o kadar güzel hissettirdin ki oranın benim de olduğunu. fakat şimdi kayıtlardaki yerime döndüm. daha kaç kere söyleyeceğim; burası benim değil değil değil. hala yeşillikler ve mavilikler arzuluyorum. zamanla olacak diyorsun. mantığıma yatmasa da sana inanıyorum.
şu tembelliğimden kurtulursam, belki o resme daha çok yakınsarız. gerçek şu ki; seninle çay içmeyi mevcut her türlü duruma değişebilirim.

ben bu hayatın neresindeyim hiç bilmiyorum. biri beni bambaşka yerlerden alıp ortasına koymuş gibi, sanki yeni gelmişim gibi, sanki bu başkasının hayatıymış gibi yadırgıyorum, yabancılıyorum. bütün eylemlerden kaçıyorum, eylemsizliğimi muhafaza etmeye ant içmiş gibiyim. sözcükler dilimin ucuna kadar geliyor, fakat ahenkli değiller. sevmiyorum, yutuyorum. 

hani her şey güzel olacaktı? masalları geçmişte bırakmamıza izin vermeyenler utansın.

-bana ettiklerini

sen olsan çeker misin?-

"dokununca bozulan güzellik yalancıdır. ben yanılsama değilim, sen hayal değilsin. biz hayallerde birini yaratmış değiliz. iyisiyle kötüsüyle, güzelliği ve çirkinliğiyle, birer ağız ikişer gözle basbaya insanız."

bazen çok kötü bir insana dönüşüyorum. bu 'bazen'ler dışında o kötü insanı içimde nerede ve nasıl sakladığımı merak ediyorum. Fırat olsa 'sen insansın, normal bunlar' derdi.
yine de böyle olmamalı işte. 'insanız'ın arkasına çok mu sığınıyoruz ne?

bir yılı daha kaldırıp attık mazinin bok çuvalına. bir dünya hayalimi yıllar yıllar sonraya erteledim. yeşillikler, ovalar, dağlar düşledim. yolculuklara çıktım, memleketimi soludum. insanlar çıkardım hayatımdan. fütursuz kapılarda dolandım, sevgiyi benimkine tamamen ters anlayıp yaşayan insanlarla kesişti yolum ve yanlarından süratle ayrıldım. pek tabii birçok güzelleri de oldu. beni omuzlarımdan sarsıp 'yanlış yerden bakıyorsun' diyen bir güzel çocuk sevdim. doğru yönü gördüm ve fakat o yöne doğru yönelecek cesareti yazık ki gösteremedim. 

gitmek lazım. ikibinonbeşte de yapamayacağız bunu değil mi?

Selametle,