bu karanlık sade sana mı?
sadece sana mi daralıyor sokaklar,
sana mı çıkmazlar,
bu bitmeyen imtihanı,
ciğerlerinin sigarayla.
bunca yağmur yağması
hiç hesapta yokken hem de.
sadece sana mı yüz çevirdi
selamlaştığımız ağaçlar.

konuşmayı dahi unuttum, bütün o afili cümleler, dil bilgisi kuralları buharlaşıp gitti. şimdi getiremiyorum iki kelimeyi bir araya. en çok da erindiğimden. kendimi bir anda kaybetmedim, böyle küçük küçük kayıverdim kendi elimden. kayıp büyük üzüntü az, üzülürken bile eksiğim artık.

I.

adıma şiirler yazılmıyor artık,

üstelik ben de kimseyi 

şiir gibi çekemiyorum içime

kafiyelere dokunmamalıyım 

öğrendim,

bana göre değilmiş ulamalar

II.

senin elinde boyalı kalemler vardı

denizlerin biraz daha mavi

kuşların kanatlarını açmış,

yaprakların daha yeşil şimdi, 

ne güzel.

III.

bulutlara değebileceğim 

bir salıncak istemiştim senden

çizemem demiştin

ben de

annemin dizleriyle yetindim

IV.

güneşi doğurmam lazım yeniden,

dağlara misafirliğe çiçeklerle gidilmez

şölene yaraşır bir hediye bulana kadar,

uçurtmalarla idare edeceğim.