istanbul

yeniden istanbuldayım.
dönüş yolunda haddinden fazla geri geri gitti bu kez ayaklarım.
benim biricik sevgilim.
dünyaya gözümü açtığım o sıcacık kucak.
ağladığım zaman dalgalarıyla göz yaşlarımı saklayan,
her düştüğümde başka bir güzelliğiyle ellerimi kavrayan,
benim kadar yalnız, benim kadar kalabalık,
benim kadar ne yapacağını şaşırmış,
aynı anda çok şey anlatan fakat aslında hiçbir şey anlatmayan
tüm herkesten vefalı sevgilim.

her zamankinden daha çok yorgunsun biliyorum,
ve gittikçe daha da çok yorulacaksın seziyorum.
eğer herkes çarçabuk sevebilseydi seni, 

bu kadar büyük bir aşk olamazdı aramızdaki, 

anlıyorsun değil mi?

senden gitmeyi düşünüyorum, 

bir yanım rahatsız, bir yanım sızım sızım sızlıyor. 

salt aklımdan geçmesi bile sana ihanetmiş gibi geliyor bana.
senden gitmek ha? sana eş değer başka bi el mi var ki cihanda?

kaçtığım sen değilsin, kaçtığım ben de değilim. 

kaçtığım bambaşka şeyler var.

senden dışarı tek bir adım atarsam, bil ki yanı başımdasındır. 

ikimiz bir başka şehre uyum sağlamaya çalışıyoruzdur el ele.
ben senden gayrı olamam.