bilinçaltımın oyunlarıyla savaşmaktan hayatıma devam edemiyorum. düşünmeyip göz ardı etmek, çok derinlere hapsetmek; hayata devam edebilmenin sırrı bu mu? peki ya didiklemek, didikledikçe mutsuzluğa mahkum olmak? varoluşçuluğun ısrarlı yılışıklığı.. belli ki öznel gerçekler bunlar. kendine birini seçmelisin, mutlak bir doğru yok. belki hiç olmadı da. hastalık hastası olmakla, laylaylom sınırlarında dolanıp durmak. insan durup düşünmeye kalkmasın manasızlığına çarpıp yere düşüyor bu kazıkların.

çok sıkıldım be yavrum. basitle karmaşa bu kadar iç içe girmemeli. daha net olamaz mı her şey.. 2.5 derece miyopum hali hazırda.