bir yaprak,
sararmış da kopuyor dalından
vakit geç,
hem onun için, hem de benim

bir hiçtim ben,
masalına konu olamadım.
kendi ördüğüm duvarlardı,
hücrelerim
işi şansa bırakmadım,
hepsi evelallah sapasağlam.

dikenli teller gibi,
vurmuş kendini dışarı,
bu kahrolası kasvet
karanlığımın şahide gereği yok
ondandır
yaklaşmadın bana

ama ben,

bir bardak suda içtim seni,
kana kana,
acemice
acınası bir umutla,
ellerini aradım,
her korktuğumda karanlıktan
sağımda solumda
hep ellerini aradım.