Güzellik gerçekten nasıl baktığıyla ilgiliymiş insanın. Gözlerin artık güzel gelmiyor, hayret! seni gördüğümde içime dolan o ılık hissin esamesi yok. Huzur yok, güven yok, içimden büyüyüp gelen kocaman gülümsemeler yok. Kendimi bulunduğun yerlere ait hissetmiyorum artık. Bütün güzelliğin toz olup uçtu sanki. Bütün güzelliğini bir mezara gömdük ama üzerinde bir çiçek bile yeşermeyecek belli ki.
Fakat hala içime biri iğne batırıyor. Kaçmıyorum, bırakıyorum canım doya doya acısın.

elimden bıraktığım anda birbirlerinden ayrılmaya başlıyorlar. ve ben her ikisinde de kendi yansımamı görüyorum artık. her nefes alışımda oksijeni değil de yalnızlığı çekiyorum sanki içime. kocaman bir boşluk bu. özlüyorum ama duyumsayamıyorum. 

olsun, zaten defne yaprakları dalından koparılmamalı.

cehennemin izdüşümü burası. ama ben küçük cennetler yaratmak istedim. bütün dünyayı güzelleştirecek gücü ya kendimde bulamadım, ya işime gelmedi. bilmiyorum.
sonra zaten küçük cennetlerim de yıkılmaya başladı tek tek, belki de hep beraber.
cennetlerin tanrıları intihara fazla meyilli çıktı. koca bi hüsran, koca bir çaresizlik ve beraberinde göğüs ağrısı. yücelttiğim şeyler sonumu hazırlıyor ve ben tövbe etmeyi de bırakıp şaraba devam ediyorum.

öyle yaratılmışım ki, umutsuzluk hücrelerimde fazla nefes alamıyor. elbet yine inşaya devam edeceğimi biliyorum. onlarca cennet yaratıp hepsinin yine yerle yeksan olacağının ayırdındayım, belki küçük cennetler yıkılmak içindir. belki Firat yine haklı, çözüm bütün dünyayı cennete çevirmekte.
ama yılmayacağım belli. bu yolda yalnızlık alınyazımsa şayet, onu da başıma taç edeceğim. öğreneceğim elbet.