yeditepeliaşk

kalabalık görünüyor sokakların,
adımımı attıkça tenhalaşıyorsun.
hücrelerine ayırıp,
kaldırımlarına savuruyorum bedenimi;
kaldırılmayı beklemeden.
önce direniyorsun
ama kayıtsız kalamıyorsun,
şevkatle açıyorsun kollarını.
yaralarıma dokunuyorsun.
yaralarımdan öpüyorsun..
hiç vakit kaybetmeden
soluğunla dolduruyorum ciğerlerimi..

yedi ayrı tepeden bakıyorum sana,
yedi ayrı cennet oluyorsun.
gözyaşlarımı akıtıyorum,
'bunlar destanlara konu olacak
hazinelerim benim' diyorsun,
sularına gömüyorsun.

demli bir çay getiriyorsun masama,
kulağıma masallar fısıldıyorsun,
'kız kulesine sevdalanmış galata kulesi.
kavuşsalar ne güzel olurdu' diyorsun
suratını asıyorsun.

yanıma gel diyorsun.
ben adım attıkça;
sen 'İstanbul'laşıyorsun.

belleğime kazıdığım cümlelerin yeni baştan formülize edilmesi. hiç üşenmeden ispata girişilmesi.
beynimin kendini şaşırmış hücrelerinin kaosa bu denli meyilli olması. hepsi geç kaldığımdan.
hepsi çok geç kaldığımdan.

aşk hakkında konuşmayı pek sevmiyorum, çünkü net bir fikrim yok. her an her şey olabilir aşk benim gözümde. ve bugünlerde aşk, uykuya düşman birinin sevdiği insanın kollarında patdadanak uykuya dalmasıdır işte.

soluk

inanmaktan yoksunum nicedir.
bana şiirler yazma,
şarkılar yazma bana,
boş bir kağıdı,
dimağına mahkum edip de
yollama sakın bana.
aşk ille dudaklarının arasından çıkacaksa,
ille bir kağıda düşecekse izdüşümü;
soluğunu koy bir zarfa,
masumiyetin en katıksız halini
öylece gönder kapıma.

...

kelimeler bazısının kalbine uğramaz,
doğrudan akar dudaklarına.
belki bir yaradılış problemidir,
belki öç almaktır hayattan,
belki de kötü huylu bir tümördür bu,
kim bilebilir?

mutfak

annemin başlıca takıntıları vardır.
-çaydanlığın üzerindeki su lekeleri.
-mutfak dolaplarındaki parmak izleri.
-yumurta ve tavuk kokusu. (köküne çamaşırsuyu dökün %100 çalışıyor.)
-son olarak, ocağın kirli olması.

bazen bütün sıkıntılarının bunlar olduğunu düşünüyorum. bazen de bütün sıkıntılarını bunlar aracılığıyla dışarı döktüğüne inanıyorum. bir nevi hedef şaşırtma diyebiliriz buna. eğer canı çok sıkılırsa mutfağa geçip en baştaki sandalyeye oturur ve bir sigara yakar. eğer ağlamak isterse yine aynı sandalyeye geçer, fakat bu kez ışıkları yakmaz. eğer çok mutluysa hiç üşenmeden bildiği en güzel yemeği yapar, hatta yemekleri tabağa koyarken bile afili olmasına dikkat eder. dedikoduyu bile en çok mutfakta yapmaktan zevk alır. mutsuz olduğu zamanlarda da 'yemek yapmadım bu akşam, başınızın çaresine bakın.' diye söylenir. ruh halinin, mutfaktaki konumuyla çözebileceğim bir bilinmeyenli bir denklem olduğunu düşünürüm hep.

onu mutfağa bu kadar bağımlı yapan şey her neyse, o şeyden nefret ediyorum.

-ben güvenirim; katıksız güvenirim.
o kişi güvenimi kötüye mi kullandı?
beni aldattı mı?
kandırdı mı?
hemen bilirim.-

ama bütün kelebekler intihar etti bu gece.
şimdi ben bu hissettiğime alışkanlık bile diyemem ki, 

bilmem nasıl avunacağım?

bilinçaltımın oyunlarıyla savaşmaktan hayatıma devam edemiyorum. düşünmeyip göz ardı etmek, çok derinlere hapsetmek; hayata devam edebilmenin sırrı bu mu? peki ya didiklemek, didikledikçe mutsuzluğa mahkum olmak? varoluşçuluğun ısrarlı yılışıklığı.. belli ki öznel gerçekler bunlar. kendine birini seçmelisin, mutlak bir doğru yok. belki hiç olmadı da. hastalık hastası olmakla, laylaylom sınırlarında dolanıp durmak. insan durup düşünmeye kalkmasın manasızlığına çarpıp yere düşüyor bu kazıkların.

çok sıkıldım be yavrum. basitle karmaşa bu kadar iç içe girmemeli. daha net olamaz mı her şey.. 2.5 derece miyopum hali hazırda.

yazmak bir eylem.

yaşamak da öyle.

ikisini aynı anda yapamıyorum.

nadasta unutulmuş bir toprak

ya da kırılan bir kadehin 

kuytuda kalmış cam parçaları 

kim bilir, kimin ayağına batacak? 

umudu ekmek belleyemeyecek bir fakirlik

nasıl da yapışmış üzerine, 

varoluş bedenin hapis

'öteki' ve 'beklenti' baş köşesinde lûgatının

yine de sıkıca sarılmışsın silahına, 

savaş meydanı ortalık 

kan gövdeni götürüyor, 

bir özkıyım bu, 

göremiyor musun? 

hayallerini aldırmak için geç kaldın 

dünya piç nüfusuna katkın çoktan hazır 

yorulma, 

senden onlara ne ana olur, ne baba 

cebindeki tüm iyelik eklerini boşalt 

oksijen israfısın, hacet yok inkara

bir mavzer sesi çınlamalı
altından parmaklıklarında mantığımın
parçalanmalı prangalar,
dillerinde özgürlük şarkılarıyla
beynimin kıvrımlarına dökülmeli
esir ettiğim duygular

bir mavzer sesi çınlamalı,
yüzyıllık gettomun duvarlarında
sağır etmeli kulakları
'mantık' dediğin bir diktatör!
yıkılmalı saltanatı
ve leşi serilmeli yere
varsın olmasın saygımız
ölüye; 

bir kereliğine

bir mavzer sesi çınlamalı,
ilk kurşunla geleceğim
durma, aç kapılarını

bir mavzer sesi çınlamalı,
altından parmaklarında mantığımın.
parçalanmalı prangalar,
beyinimin çıkmaz sokaklarına dökülmeli
özgürlük nidalarıyla,
esir ettiğim duygular.

bir mavzer sesi çınlamalı,
yüzyıllık gettomun duvarlarında,
sağır edercesine kulakları.
mantık dediğin bir diktatör!
ve leşi serilmeli yere,
varsın olmasın saygımız
ölüye, bir kereliğine.
bir mavzer sesi!
ilk kurşunla geliyorum

durma aç kapılarını

kendime kızıyorum kendime,
çuvaldız da benim, iğne de.

üstâd

"elinden gelenleri tüketti,
yoksa dayanamaz daha fazlasını yapardın.
umudunu içti,
yoksa daha çok pollyanacılık oynardın.
emeğini görmezden gelebilecek kadar nankörleşti,
yoksa sen onun elini bırakmazdın.
geçmişinizi çiğnedi ya en son, senden vazgeçti,
anladın ki temellerinden çürümüş köprü:
kimsenin canını tehlikeye atamazdın,
o yüzden o dinamiti patlattın,
yoksa sen kıyamazdın, köprüleri yıkamazdın."

evren bana böyle kötü anlarımda zeynep'i göstererek; "gözüne dizine dursun, daha ne istiyorsun." demek istiyor sanırım. varlığına teşekkür ederim.

ama 'söz vermiştin?' diyecektim ki, verdiği hiçbir sözü tutmadığı geldi aklıma.
canı sağ olsundu.

bana iyi gelecek tek bir adam var, asla oturup sohbet etmeyeceğiz. çünkü yüzünü gördüğümde ona yüklediğim anlamlar cümle dışı unsur oluyor. payıma düşen kontrolsüz kurduğu cümleleri ayıklayıp, kendime mesajlar çıkarmak.
bana iyi gelecek tek bir kadın var, adıyla böcekleri aynı cümlede kuramam, olsa olsa çiçek olur ondan. hüzünlü bir çiçek.
onun hücrelerinin içine karıştığı toprakların çiçeklerini kurutup kitaplarımın arasına koymak istiyorum.
ben bu manzaralara nasıl da tanıdığım. gecenin üçü, ayıplarınızdan duvarlar örüyorum.

itiraf

usluydun geceleri bile, üzerini açmazdın.

ama haylaz olan kadar çekemedin dikkatimi

üşürdü o, dayanamazdım.

en çok senin tarafından sevilmişim,

en çok onun tarafından itilmişim,

aldırmazdım.

birkaç adım uzağında,
başka bir çocuğun başını bekler

senin yorgan altı hıçkırıklarını duymazdım.

sükut-u hayal

demiştim sana biraz gerçekçi olmakta fayda var diye. formül aynı, çok fazla bir şey beklememek gerekir x'lerden; adı üstünde değişkenler zaten.

pişman mıyım? hayır.

benim masallarım hep bir sonla biter. ben ki realizmin köpeği olmuşum. sen mi çevirecektin beni yolumdan? bir şeylerin yitmesi değil önemli olan, güzel anılar bırakabilmesi. sen de bana güzel anılar bırakmışsındır elbet amma velâkin şuan öyle meşgulum ki.. hayal kırıklığıyla sevişiyorum. 

birkaç damla gözyaşı dökülüyor yanaklarına,
içindeki yangına su serpmek niyetine.
ama gözyaşı tuzludur,
yaraya tuz basılmaz.

envanter

şimdi bir bakalım elimizde neler var.

gözleri küçülmüş bir elek.

çoğul olmanın sınırında güzel insan-lar.

zor zamanın açılan ufukla ilişkisini gösteren bir grafik.

çizilen yoldan sapmalar, geri gelmeler ve tekrar sapmalar.

karışık bir kafa.

kaybolan bir inanç.

iyi gün dostları. 

kötü gün dostları.

ve bu iki kümenin ne kesişimi ne birleşimi: 7/24 dostları.

birkaç beyit, birkaç nota.

içi boş bir bira şişesi.

dumanının akış yönünü kategorize edebildiğim bir sigara.

ve cesarê pavese.

"artık sabahı da kaplıyor acı."

sartre

teselliyi en yakınlarından değil de sağdan soldan bulmaya başladığın o an yok mu? işte o an senin miladın. sar sakla onu, koy kenara. hatta gözünün önünde dursun, daha iyi. çünkü bu senin başkasını dışarı atıp, kendine yönelmeye başladığın ilk an olarak tarihine geçecek, göreceksin.
hiç kimse baki değil (ancak ve ancak) hiç kimse vazgeçilmez değil.
ve sartre'a bırakıyorum son cümleyi.
başkaları cehennemdir.

beyhude

yaşamı nefes almaya indirgediğim şu sıralar, aldığım her nefes bir külfet gibi omzumda. kimseye onun gibi yaslanamıyorum. alışkanlık kelimesini öznesi belleyen cümlelerin affına sığınıyorum. ve daha affına sığındığım neler var kim bilir. sağ bacağımın altında kalan sol bacağım gibi tıpkı. tatlı bi uyuşukluk hissi. kımıldamam lazımdı, kımıldadım. şimdi de ağrıdan duramıyorum. madem bu kadar içler acısı durumun, "niye peki?" diye soruyorsun, duyuyorum. içine huzuru sakladığın tahtaları parçaladım ben, huzurlu da olsa tabut tabuttu çünkü.

kondüksiyon

"dikkat et de, ağzın yanmasın."
günlük hayatla haşır neşir
olanca fizik kuralından yalnızca biri,
ısı iletimi
belki de aşkın derdi bizimle değil de, fizikleydi
düşün bir,
yerçekimi, entropi, etki tepki...

yine de ten teması dediğin böyle olmalı.
hem n'apayım ben ısıya dayanıksız mantığı?
madem çaktın çakmağı,

dikkat et de, canın yanmasın

çöp

elime geçen ne varsa yırtıp attım bugün; anı biriktirmeyi ne kadar çok seviyormuşum meğer. mektuplar biletler bilumum kağıtlar. çöpü boyladılar. kimseden hatıra istemiyorum, kimseden bir tek iz istemiyorum. ve kimseyi de kimseden ayırmıyorum. bu kadar.
buraya kadar.

mutlak mutluluk değil, mutlak bir 'beraber olma' isteği ihtiyacım olan.
hem zaman diye bir şey yoksa, zaman kaybı da yoktur ki.

kolonlar ve duvarlar

duvar taşıyıcı değildir, yükü kolon taşır. kolonu sağlam yapmazsan, yük duvara kalır; o da bu yükün altında fazla dayanamaz ve yıkılır. zavallı duvar, neye uğradığını şaşırır. tavsiyem şu, bir kolon olarak üzerine düşen dimdik ayakta durmaktır. zira bu koca binanın göçmemesi senin elindedir. vay yoruldum azıcık soluklanayım, vay derdime ortak bulayım, vay sırtımı dayayayım gibi saçma sapan hayallere kapılmaman hakkında hayırlı olandır.
yoldaş bellediğin duvarlar seni bir boyuttan diğerine bile taşıyamaz, arafta bırakır. anlaştık mı iki gözüm? hadi göreyim seni, hadi bakalım.

bu nasıl bi gün? bu nasıl bi gece? bu nasıl bi bitiş böyle. aylar öncesinden de beterim. biz yine ağa kapısına gidelim derim. ben bu gece uyumam, istanbula gidelim. sonra bunları ezberleyip çocuklarımıza öğretelim.

güzel bursa

şehirleri mi seviyorum, insanlarını mı? çok düşündüm, cevap veremedim. bursa güzel, küçük istanbul gibi. evet öyle; istanbulu küçük küçük parçalar halinde getiriyor ayak ucuna.. bursanın taşları güzel, minareleri ve suları. bursanın insanları güzel. ama sınırları içindeki en güzel insanın yüreğinde istanbul yatıyor, allah biliyor ya... ve biz onunla nereye gidersek orası istanbullaşıyor.
bir şehir daha başka ne ister ki?

şer

iyi biri değilim, üzerim seni,
bir sigara daha yakarsın.

lâkin şerrimde de hayır var,
bir şiir fazladan yazarsın.

dokunmacalar

çayı şekersiz içti,
hayatı neşesiz.
hiçbir adresi göstermedi
ayak izleri.
yolların hep kendisine çıktığının
ayırdına varamadı.
kök salmak istedi inatla,
ama yapamadı.
bir vazonun içinde
bir başına kurudu kaldı.
kurumuş bir çiçeği kim ne yapsındı?
...

-kurumuş bir çiçeği; şekersiz çayıyla birlikte hayatın dayanılmazlığını yudumladığı bir kitabın arasına koyar o. ona verin beni.

kimse bilmez ama ben çok güzel yok olurum.
kaşla göz arası ortalıktan kaybolurum.

âmenna

yüreğimde yeşerttiğin umudu unutmadım.
gözlerinin olmadık yerde doluşunu,
ve cümlelere köle olmadan
sevişini de.
bir dediğini iki etmek
yakışmaz elbet bana.
tanrının elisin üzerimde,
âmenna.
ama kaiedelere hapsedersen beni,
genellemelerle boyarsan cümlelerimizi,
hiç utanmaz mısın sahi?
bir sızı,
yoklamaz mı göğüs kafesini?
bir başka insan olurum, ufacık bir yamanda.
bir başkası bakar gözlerine,
yok olur inancım,
tek sana değil, tüm dünyaya.
sen ki dayandığım,
direndiğim karanlığa,
sen ki içime serpen gün ışığını.
ayıp olmaz mı?
yapma.

çok geç

yapmak istemediğim şeyleri yapıyorum. içimden gelmeyenler kapımın önünde kuyrukta. zorunluluk oldu eğlenmelik şeylerim. mükemmel bir uyum ve sinsi bir sırayla birbirlerinin yerini alıyor kavramlarım. hayallerimi yıkıp yerine hatıralar koyuyorum. artık patron onlar, hissiyatsızlığımın kölesi oldu bütün insani yanlarım. herkesten bir farkım yokken bakıyorum kendime, mutsuzluğa hakkın mı var, diyorum. ben 'ben'i seçemiyorum ki, kendime uygun davranayım. ben 'ben'den geçemiyorum ki, bütün zincirlerimi kırayım. arafında içinde bir arafa doğru sürüklenmek bu. gözümü karartmalarım eskide kaldı çünkü. korkağın biriyim artık ben.
korkaklar uzun yaşarlar, bir korkak için zaman geçmek bilmiyor çünkü. yaşamak dediğinin bu olmadığını da ölüme en yakın çizgide anlarlar. her şey için çok geç olduğu zaman. işte ben o -her şey için çok geç-lerin insanıyım.
neyse, nerede kalmıştık??

hoşça kal

örnek aldığım, hayran hayran dinlediğim ve hala yaşayan iki kişi var hayatımda. (bilemedin üç hadi.) gidiyor şimdi, bir kez daha uzun konuşup tartışmak için belki yıllarca beklememiz gerekecek.
-ve evet çok özleyeceğim.
-ama n'apalım ailesinin yanına gidiyor.
n'apalım zaten ömrümüz özlemekle geçiyor. yeni hayatın sana uğur getirsin.. ben 1mayıslara, bilimum konserlere, yürüyüşlere sensiz de giderim, yeter ki mutlu ol.
umutlu ol.

yaklaş-ma

koyu bir karanlıkta, ışık olarak görünmüş olabilirim sana.
yanılmış olabilir gözlerin, güvenmemeyi öğren onlara.
kendi karanlığına nafile biriyim ben,
dipsiz bir kuyudan farksızım ben.
benden fayda gelmez yanıma sokulana.
yaklaşma bana.
bırak uzaktaki küçük ışığın olarak kalayım.
yaklaşma ki,
hayal kırıklığın değil, umudun olayım.

geçici

geçicileri kendi içlerinde ikiye ayırabiliriz. geçip gitmesine şahit oldukların ve geçip gitmesine dahil oldukların.

İşte birinciler:

yüzünün gözyaşlarıyla yıkanması?

-geçici.

mutluluktan havalara uçmaların?

-geçici.

peki ya..

sarıldığın insanlar, ağladığın omuzlar?

-geçici.
sadece birazcık zamana bakar.

Bunlar da ikinciler:

karanlıktan korkmaların?

-geçici.

hiç tükenmeyen umutların?

-geçici.

peki ya..

içinden söküp atamadıkların?

-geçici.
sadece toprak olmana bakar.

git-me

burası soğuk,
senden öncesi gibi.
ne bir ışık var gökyüzümde parlayan;
ne de bir el, elime uzanan.
tek başımayım, bu zifiri karanlıkta.

aramayı bıraktım,
aradığımı bulup yitirdiğimde
tekrar aramanın manasızlığını kavradım.
aramak demek, yitirmek demekti.
aramayı bırakmak demek,
umudu lügattan çıkarmak demekti.

ne yanaklarıma süzülen yaşları
sesiyle kurulayan bir adam var artık,
ne de sapanıyla karanlıkta bekleyen bir çocuk.
tek başımayım, hiç olmadığım kadar.

kaos

hikayemizi yazacağım ama, bir sonu olması gerektiği için hikayelerin, cesaret edemiyorum kalemi elime almaya. artık yitirmekten yoruldum birilerini, iyi ya da kötü yitmesini istemiyorum hiç kimsenin. özellikle de senin. beynimin merkezinde at koşturan köstebekler kenara çekildiler, yerlerinde koca koca boşluklar var. yerlerinde esen yeller var. iyi mi kötü mü bilemiyorum. düşünemiyorum. uzak kaldım. sevdiklerime de sevmediklerime de uzak kaldım bu ara. nasılsını sormaya üşeniyorum, iyiyimi düşünmeye korkuyorum. cümlelerim bir araya gelip tutarlı bir paragraf oluşturamıyor, hepsi tek tek ilan ediyor özerkliğini. oysa baskıcı değilim. parmaklarımdan dökülenleri tanıyamıyorum. yüreğimi terk edenleri de öyle. herkes öylesine yabancı. özellikle de sen. yabancıların en yakını. bitmiyor kaos, ardından kelimelerim ayaklanıyor, isyan ediyor her biri cümlesine. oysa diktatör değilim. hatta isyanı severim. dikenleri varmış kelimelerimin. tenime batıyorlar, sözleşmiş gibiler. hepsinin elinde kurşunsuz mavzerler. sıkıyorlar boş kalan yerlerime ama öldüremiyorlar beni. ölemiyorum işte. ya bağışıklık kazandım ölüme, ya çoktan öldüm öyle dolanıyorum yeryüzünde.

üstad demiş ki,
"her şeyle içilir ama yalnız şerefsizle içilmez şu meret.."
ağzına sağlık ama,
bana kalırsa yalnız içilmeli.
efkârı ağırdır çünkü, paramparça eder yüreği.
yüzümün gündüzden geceye dönüşünü
bana kalırsa, öyle herkes görmemeli.
ille yanına bir şey istersen,
beyaz peynirin, kavunun kâfi.
yavaş yavaş içeceksin bir de,
bir sevdayı yudumlar gibi.

önce inceden bir dertleneceksin,
daha bir hoş vuracaksın sazının tellerine.
daha bir içten çıkacak sesin,
düşman kesileceksin gecenin sessizliğine.
                  "yârim senden ayrılalı,
                   hayli zaman oldu, gel gel..."
sonra sırayla üzüleceksin,
yalnızlara, üşüyenlere, ölülere...
sonra aklına düşecek yârin;
kabadayılık taslayacaksın aranıza giren mesafelere.
söveceksin bir güzel hasretine.
bir yudum daha alacaksın kadehten.
bir yudum da sevdiğinden.
öldürüp gömeceksin bugünü de,
ömürden gittiğine aldırmadan.
gözünü bile kırpmadan; seve seve...

karşılaşma

hava yağmurlu, kasvetli, sıkıcı. karşıdan karşıya geçeceğim, tanıdık bir çift gözle buluşuyor gözlerim. gülümsüyor karşımdaki. hayatımdan çıkalı çok olmadığı halde, onu nasıl bu kadar gerilere itebildim bilmiyorum. sanki yıllar yıllar öncesinde kalmış, üstü toz yığını kaplı biri... hatırlıyorum.
ilk sigaramı onunla içmiştim. yine yağmurluydu hava. en son ne zaman görmüştüm peki? hatırlamıyorum. dört sene yüzyüze bakmıştık, ama iki sene doya doya konuşmuştuk. beni telefonuna prenses diye kaydetmişti. ahmet kaya severdi. akşamları aynı radyo kanalını dinleyip, aptal saptal konuşurduk. bana bu şarkıyı ilk o dinletmişti. -prensesin uykusuyum.-
şimdi hiç görüşmediğimiz bunca seneden sonra, yollarımız yine kesişti. benim için altı sene öncesinde kalmış üstü toz kaplı çocuk yeniden numaramı telefonuna kaydetti.

yeniyıl

ne isterim? her sene aynı dileği diliyorum.
-bisiklet sürebilmek isterim. (noluur)
gitmek istediğim şehirler var.
-bursa mesela zeynepimden mütevellit. edirne mesela. izmiri özledim, ecükümü özledim. (evet izmir bünyede bir bağımlılık etkisi yaratabiliyor.) ve de mardin. şu içimdeki bitmek tükenmek bilmeyen mardin aşkı! aşk olduğundan mütevellit, ona sebep sunmama gerek yok.

hayatımda olmasını istediğim insanlar belli. yeni yılda onları dilemiyorum da, onlarla yeni bir yıl diliyorum.

türk sineması aşkımla beyazıt aşkım birleşince ortaya şöyle bir şey çıkıyor.
-lalezârda nostaljik film izleyelim.

okumak konusunda düştüğüm tembelliğe istinaden;
-okumak okumak okumak isterim.

bi de bi de, az da olsa kendimi sevebilmek isterim.

iyi yıllar hepinize a dostlar.

bir kez burkulan bileğin, tekrar burkulmaya meyili gibiydim. ara sıra ben buradayım diyordum, sızım sızım hissettiriyordum kendimi. belki bir ikinci vuruşa hazırlanıyordum, belki çoktan bitirmiştim üzerime yeni düşeni. ama beni umursamayan bir beden üzerinde sürdürüyordum varlığımı. işte bundan daha kötüsü olamazdı. zıplamaktan düşmekten şapşal şapşal yürümekten vazgeçmiyor, ara sıra bana sövüp duruyordu kendisi. oysa kabullense beni, her şey daha acısız olacak diyordum. ama dinlemiyordu ki. müstahaktı ona böylesi.